Moje koło jest gospodarzem czterech jezior, z których dwa mają znikomą roślinność brzegową. Więc My wędkarze musimy zadbać o to, żeby rybki w naturalny sposób mogły się rozmnażać. Krótko mówiąc chodzi o to, by w przyszłości było ich duuużo do łowienia. :-)

Mija lato, urlopy w dużej mierze już za nami, za chwilę proza życia zagoni "nas" do szkolnych ław. Jakie były te wakacje? Czy wszyscy mamy powód do marudzenia - uzasadnionego - na miernotę, która jest oferowana nam przez związkowe wody? Niech ten tekst będzie zachętą do Waszych wspomnień i refleksji.

Znał ten zbiornik jak przysłowiową kieszeń…
Nieduże jeziorko praktycznie opodal centrum miasta. Ba! Opodal można o nim mówić teraz, ale w latach siedemdziesiątych była to głęboka peryferia. Około siedmiohektarowy zbiornik, mający podziemne źródło na tyle silne, że kiedy chciano zasypywać to oczko, w piwnicach domów położonych w pobliżu pokazała się woda.

Jak przemycałem kanadyjskie robaki do Stanów, czyli wyprawa na bassy i Tyskie.

Tradycyjnie 1 maja rozpoczęliśmy sezon na szczupaki i bolenie. Nad wodą byliśmy już dzień wcześniej, by skoro świt stanąć oko w oko z odrzańskimi szczupakami. Każdy z nas zastanawiał się, ile szczupaków wytrwało do pierwszego dnia sezonu, gdyż już od marca mieliśmy informacje o regularnie wyławianych zębatych drapieżnikach. I przez kłusowników i przez pseudo wędkarzy z wędkami szczupakowymi, którzy jak twierdzili łowili okonie...
Ile jeszcze wody musi przepłynąć korytem Odry, zanim będzie u nas "normalnie"...?

Jezioro Słupeckie to spory, bo liczący ponad 260 ha, zbiornik zaporowy, leżący w centrum Wielkopolski, nieopodal Konina. Cieszył się opinią rybnego, gwarantującego udany połów. Jednak ostatniej zimy doszło tam do prawdziwego spustoszenia.

Nadeszła jesień, a wraz z nią, nowe nadzieję na udane łowy. Woda w Odrze w końcu opadła do poziomu umożliwiającego spinningowanie. Wraz z pierwszymi wyprawami zaczęliśmy się przekonywać, że wraz z wielką wodą przypłynęły w nasze rejony niezliczone ilości szczupaków. Niejedna wyprawa kończyła się kilkunastoma udanymi holami i jeszcze większą ilością straconych ryb. Odra zafundowała nam prawdziwe eldorado.

Tak kiepskiego sezonu nie miałem od lat.
Długa zima skutecznie opóźniła łowienie kleni w małych rzeczkach, maj zapowiadał się ciekawie, ale przyszła powódź i w łeb wzięło wędkowanie. W zasadzie czerwiec też wypadł blado, bo woda w Odrze nie nadawała się do łowienia. Lipiec to wakacje i wyjazdy.
A i tak w tym skwarze łowić się nie chciało.

Bardzo się ucieszyłem na wieść, iż władze Okręgu szykują dla nas wędkarzy łowisko z Pstrągiem Tęczowym.

Jak co roku - 1 maja - przybyliśmy aby zmierzyć się, po kilkumiesięcznej przerwie, z niekwestionowanym nr 1 wśród drapieżników - szczupakiem.

Poniższy tekst napisałem, zamiast komentarza, do artykułu Grubegozwierza pt. "Kiedy zejdzie lód i kra…"

Pamiętam, gdy jako kilkuletni chłopiec towarzyszyłem ojcu w jego wędkarskich wyprawach. Nie było wypraw na szczupaki bez holów kilkukilogramowych ryb. Nie było wyprawy na leszcze bez widowiskowego wykładania się spławika. Nie było nocki, podczas której nie wziął przyzwoity węgorz. A jak jest dziś? Dziś w większości wód jest zdecydowanie inaczej. O okazowe ryby coraz trudniej, często schodzimy z wody o kiju. W dużej mierze jest to zasługa tych wędkarzy, którzy zabierają z łowiska wszytko to co złowią. Nie ważne, czy to mały okoń, czy też kilkukilogramowy boleń - każda ryba jest według nich do zjedzenia. Jednak obok wędkarzy działa inna grupa - o wiele groźniejsza, siejąca ogromne spustoszenie w rybostanie wielu akwenów. Grupa, której skalę poczynań większość z nas nie jest w stanie sobie wyobrazić. To KŁUSOWNICY.

Jeden telefon od Kolegi Artura w sobotę 21.11.2009r. zelektryzował mnie do działania:
- Jedziemy na karpie na Łowisko Okoń?
- Teraz w listopadzie?
- No jutro. O 05:20 wyjeżdżamy.

Witajcie Moczykije
W kilku słowach postaram się opisać jedną z zasiadek karpiowych na łowisku Okoń.

To co Janek zaczął mi przyszło skończyć. W sobotni dzień słońce prażyło niemiłosiernie, usiedzenie na łodzi było nie lada wyczynem, tym bardziej wyrazy uznania dla Woytasa i Janka, że tak długo wytrzymali na tej patelni. Wróćmy jednak do miejsca gdze skończył pisać Jan: